گفت‌وگو با متهم به گوشی‌قاپی که لقب «هیتلر» دارد
«وقتی سبیل هیتلری می‌گذارم، چهره‌ام شباهت زیادی به هیتلر پیدا می‌کند. نخستین باری که به زندان افتادم، دیگران مرا هیتلر صدا می‌زدند. به‌تدریج به این لقب علاقه‌مند شدم. واقعیت این است که از نظر رفتار و اخلاق هم خودم را شبیه هیتلر می‌دانم.»
به گزارش شبکه اطلاع رسانی تدبیر و امید؛ هنگام ورود به حیاط اداره آگاهی تهران، ده‌ها متهم دیده می‌شدند که در کنار یکدیگر صف کشیده بودند؛ برخی ایستاده و تعدادی نیز روی زمین نشسته بودند. همه این افراد در جریان آخرین طرح پلیس پایتخت بازداشت شده بودند.
در میان جمعیت، خالکوبی عبارت «ارتش نازی» روی دست چپ یکی از متهمان جلب توجه می‌کرد. او درباره دلیل انتخاب این نقش توضیح داد که با وجود علاقه نداشتن به خالکوبی، اتفاقی باعث شده است تصمیم بگیرد این طرح را روی دستش ثبت کند.
چرا لقب هیتلر را انتخاب کردم؟
«وقتی سبیل هیتلری می‌گذارم، چهره‌ام تفاوت چندانی با هیتلر ندارد. نخستین بار که زندانی شدم، همه مرا هیتلر صدا می‌کردند و بعد از مدتی از این لقب خوشم آمد. از نظر اخلاق و رفتار هم خودم را شبیه او می‌دانم.
آدمی خودرأی و زیاده‌خواه هستم؛ تا جایی که حتی در سرقت‌ها هم به‌تنهایی عمل می‌کردم و حاضر نبودم کسی را به‌عنوان همدست بپذیرم. به همین دلیل، با اینکه علاقه‌ای به تتو نداشتم، نشان ارتش نازی را روی دستم خالکوبی کردم تا هر بار که آن را می‌بینم، احساس قدرت بیشتری داشته باشم.»
نخستین سرقت در هفت‌سالگی
وقتی از او درباره زمان شروع سرقت پرسیده شد، ابتدا خواست بداند منظور سرقت حرفه‌ای است یا دزدی‌های کوچک. در پاسخ به این پرسش که اولین بار چه چیزی دزدیده، گفت:
«احتمالاً هفت یا هشت ساله بودم که از مغازه‌ای نزدیک مدرسه‌ام یک بستنی برداشتم. بدون اینکه صاحب مغازه متوجه شود، آن را در جیب روپوشم گذاشتم و بیرون آمدم. وقتی کسی متوجه سرقتم نشد، به فکر تکرار آن افتادم. بعد از آن، بیسکویت، نوشابه، بستنی، توپ پلاستیکی و هر چیزی را که در کودکی دلم می‌خواست یا به آن نیاز داشتم، از مغازه‌ها برمی‌داشتم.»
از او پرسیده شد که آیا در آن دوران مغازه‌داران متوجه دزدی‌هایش نمی‌شدند و آیا هیچ‌وقت گرفتار نشده است. پاسخ داد:
«بعضی وقت‌ها مغازه‌دارها متوجه می‌شدند، اما چیزی نمی‌گفتند. شاید تصور می‌کردند کودکی با آن سن‌وسال پولی ندارد و به همین خاطر با من برخورد نمی‌کردند.
البته چند بار هم دستگیر شدم، اما گریه و سروصدا به راه می‌انداختم. با شنیدن صدایم، رهگذران و همسایه‌ها جمع می‌شدند و با وساطت آنها آزاد می‌شدم. بعد هم با خودم می‌گفتم اگر از این مغازه نتوانستم چیزی بردارم، سراغ مغازه دیگری می‌روم. تا وقتی به خواسته‌ام نمی‌رسیدم، دست از تلاش برنمی‌داشتم.
ای‌کاش مغازه‌دارها به جای دلسوزی، طوری با من رفتار می‌کردند که دیگر جرأت دزدی نداشته باشم. ترحم آنها باعث می‌شد بیشتر به این کار تشویق شوم.»
وقتی از او پرسیده شد چه برخوردی می‌توانست مانع ادامه این رفتار شود، توضیح داد:
«نمی‌دانم؛ مثلاً می‌توانستند از من بخواهند به جای پول بستنی، پفک و چیپس، برایشان کاری انجام دهم؛ مغازه را جارو کنم یا شیشه‌هایش را تمیز کنم. به هر حال کاری می‌کردم و یاد می‌گرفتم که خلاف کردن مجازات دارد و هر اشتباهی تاوانی به دنبال خواهد داشت.
باید به من یاد می‌دادند که برداشتن مال دیگران و استفاده از چیزی که برای به دست آوردنش زحمتی نکشیده‌ام، عاقبت خوبی ندارد. همین دزدی‌های کوچک در دوران کودکی، در نهایت مرا به یک سارق حرفه‌ای تبدیل کرد. همان‌طور که می‌گویند، تخم‌مرغ‌دزد شتردزد می‌شود.
پدر و مادرم نتوانستند مرا درست تربیت کنند. حتی به یاد ندارم که پدر و مادری بالای سرم بوده باشند. با این حال، دیگران هم با دلسوزی‌هایشان تا حدودی در شکل‌گیری مسیر زندگی من نقش داشتند.»
او در پاسخ به این سؤال که آیا دیگران را مقصر وضعیت خود می‌داند، گفت:
«نه، اما من کودک بودم و باید کسی مسئولیت تربیتم را بر عهده می‌گرفت و خوب و بد را به من نشان می‌داد. البته خودم هم نباید سراغ خلاف می‌رفتم. آن زمان فقط می‌خواستم به خواسته‌هایم برسم، اما به نظرم کسانی که تجربه بیشتری از زندگی داشتند، نباید تا این اندازه با من مدارا می‌کردند.»
بازداشت‌های مکرر و اصلاح شیوه سرقت
او درباره نخستین بازداشتش گفت:
«۱۸ یا ۱۹ سال داشتم و تازه از ۱۸ سالگی عبور کرده بودم. تخصصم گوشی‌قاپی است و تلفن همراه را آن‌قدر سریع برمی‌دارم که صاحبش تا چند دقیقه متوجه سرقت نمی‌شود. نخستین بار درست در لحظه ارتکاب جرم دستگیر شدم. هنوز تجربه زیادی نداشتم و به محض سرقت یک گوشی، گرفتار شدم.
اما آن اتفاق پایان کارم نبود. حالا که حدود ۲۵ سال دارم، این ششمین باری است که بازداشت می‌شوم.
هر بار که به زندان می‌رفتم، تلاش می‌کردم اشکالات شیوه سرقتم را برطرف کنم و پس از آزادی دوباره این کار را ادامه دهم. همیشه در ذهنم این تصور وجود داشت که نباید گرفتار شوم و باید آن‌قدر تمرین کنم و مهارت به دست بیاورم که پلیس نتواند به من برسد.»
این متهم مدعی شد که تاکنون در جریان تعقیب‌وگریزها پلیس نتوانسته او را بازداشت کند و درباره دلیل این موضوع توضیح داد:
«موتورهایی که استفاده می‌کنیم تقویت‌شده هستند و خودمان آنها را آماده می‌کنیم. علاوه بر این، مهارت زیادی در موتورسواری و کنترل وسیله نقلیه دارم. از کودکی به موتورسواری علاقه‌مند بودم و هنگام فرار، طوری موتور را هدایت می‌کنم که دیگران باورشان نمی‌شود.»
از او درباره نحوه انتخاب افرادی که تلفن همراهشان را سرقت می‌کرد، سؤال شد. پاسخ داد:
«پیدا کردن سوژه گوشی‌قاپی کار دشواری نیست. کافی است در خیابان رفت‌وآمد کنی تا افراد زیادی را ببینی که بدون توجه به اطرافشان مشغول صحبت با تلفن همراه هستند. بعضی‌ها آن‌قدر درگیر مکالمه می‌شوند که در میانه خیابان هم گوشی به دست راه می‌روند. به نظرم همین رفتارها توجه سارقان را جلب می‌کند.»
او در ادامه درباره دلیل ترجیح گوشی‌قاپی به سرقت خودرو یا لوازم داخل آن گفت:
«سرقت خودرو و وسایل داخل آن دردسرهای زیادی دارد. بیشتر خودروها به تجهیزات امنیتی مجهز شده‌اند و در بسیاری از مکان‌ها هم دوربین مداربسته وجود دارد. با نزدیک شدن به خودرو ممکن است آژیر آن به صدا دربیاید. از طرف دیگر، فروش لوازم سرقتی خودرو هم آسان نیست و معمولاً باید آنها را بسیار ارزان‌تر از قیمت بازار فروخت.
سرقت از خانه هم دشوارتر است. ابتدا باید محل مناسبی پیدا کرد و بعد از ورود به خانه، مدام نگران رسیدن صاحبخانه بود. تازه ممکن است در نهایت هیچ پول، طلا یا وسیله ارزشمندی هم پیدا نشود.»
وقتی از او پرسیده شد چه نوع تلفن همراهی را برای سرقت انتخاب می‌کند، گفت:
«برایم تفاوتی ندارد. تقریباً برای هر مدلی خریدار پیدا می‌شود. بعضی سارقان فقط سراغ آیفون یا سامسونگ می‌روند، اما من هر گوشی مدل‌بالایی را که بتوانم با قیمت مناسبی در بازار بفروشم، انتخاب می‌کنم.»
اعتراف به احتمال تکرار سرقت پس از آزادی
در پایان، از این متهم پرسیده شد که اگر این بار هم آزاد شود، دوباره به سرقت روی خواهد آورد یا نه. او در پاسخ گفت:
«همان‌طور که گفتم، هر بار که گرفتار شدم، تلاش کردم ایرادهای کارم را پیدا کنم و برطرف کنم تا در مرتبه بعد بازداشت نشوم.»
در واکنش به این اظهارات، به او یادآوری شد که با وجود این تلاش‌ها، تاکنون شش بار بازداشت شده و به نظر می‌رسد پلیس در شناسایی و دستگیری او موفق‌تر عمل کرده است. او نیز در پاسخ گفت: «ظاهراً همین‌طور است.»
