کشف سکونتگاه رومی و کارگاه جواهرسازی ۲۰۰۰ ساله در ولز
باستان‌شناسان در جریان کاوش‌های پیش از ساخت‌وساز یک شهرک مسکونی در شمال شرقی ولز، بقایای سکونتگاهی متعلق به دوران روم و کارگاهی با قدمت حدود ۲۰۰۰ سال را کشف کردند که شواهد تازه‌ای از فعالیت‌های صنعتی و تجاری در این منطقه به دست می‌دهد.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی تدبیر و امید، این محوطه باستانی در منطقه «مانکوت» و در جریان بررسی‌های پیش از آغاز عملیات عمرانی شناسایی شده است. در جریان کاوش‌ها، آثار تاریخی متعددی از جمله سنجاق‌های زینتی رومی، قالب‌های ساخت زیورآلات، ظروف سفالی و سکه‌های قدیمی به دست آمده است.
به گفته باستان‌شناسان، این کشف اطلاعات تازه‌ای درباره شیوه زندگی، فعالیت‌های تولیدی و مبادلات تجاری ساکنان منطقه‌ای در نزدیکی مرکز مهم رومی شهر «چستر» (Chester) فراهم می‌کند.
کریس متیوز (Chris Matthews)، مدیر پروژه کاوش، اعلام کرد که یافته‌های جدید می‌تواند درک باستان‌شناسان از وضعیت این منطقه در دوره حاکمیت روم را تغییر دهد.
پیشینه سکونت در مانکوت
باستان‌شناسان احتمال می‌دهند سکونت در منطقه مانکوت از عصر آهن آغاز شده و این محل در بخش قابل‌توجهی از دوران روم نیز همچنان مورد استفاده قرار گرفته باشد.
کشف دو سکه رومی در این محوطه، از شواهدی است که استمرار حضور انسان در این منطقه را طی دوره‌ای طولانی‌تر تأیید می‌کند.
یکی از این سکه‌ها به دوره فرمانروایی امپراتور «کومودوس» (Commodus) تعلق دارد که از سال ۱۷۷ تا ۱۹۲ میلادی حکومت می‌کرد. سکه دیگر تصویر «کنستانتین» (Constantine) را نشان می‌دهد؛ امپراتوری که بیش از یک قرن بعد، در سال ۳۰۶ میلادی، به قدرت رسید.
اختلاف زمانی میان دوره ضرب این دو سکه، احتمال تداوم سکونت و فعالیت در این محوطه طی چندین دهه را تقویت می‌کند.
شواهدی از تولید تخصصی زیورآلات
یکی از یافته‌های مهم این کاوش، آثاری است که از فعالیت یک کارگاه تولید اشیای فلزی تزئینی حکایت دارد.
باستان‌شناسان تعدادی قالب سربی کشف کرده‌اند که برای ساخت انواع سنجاق‌های زینتی استفاده می‌شدند. وجود این قالب‌ها نشان می‌دهد که تولید تخصصی مصنوعات فلزی و صنایع‌دستی در مانکوت رواج داشته است.
سنجاق‌های رومی تنها برای بستن و محکم نگه داشتن لباس به کار نمی‌رفتند، بلکه می‌توانستند نقش زیورآلات شخصی و تزئینی ارزشمند را نیز ایفا کنند.
کاوش‌ها چه بخشی از محوطه را آشکار کرده‌اند؟
اگرچه در حال حاضر بخشی از محدوده مورد بررسی به ساخت خانه اختصاص یافته است، باستان‌شناسان پیش از شروع عملیات توسعه و ساخت‌وساز، آثار موجود در این منطقه را شناسایی، ثبت و نقشه‌برداری کرده بودند.
نتایج بررسی‌ها نشان می‌دهد که محدوده سکونتگاه باستانی به بخش کاوش‌شده محدود نبوده و در گستره وسیع‌تری ادامه داشته است. بنابراین، یافته‌های فعلی ممکن است تنها بخشی از یک سکونتگاه بزرگ‌تر متعلق به دوران روم را آشکار کرده باشند.
بررسی بیشتر آثار در موزه ملی ولز
مجموعه‌ای از سنجاق‌های زینتی و قالب‌های ساخت آن‌ها مراحل حفاظت و مرمت را پشت سر گذاشته‌اند و قرار است بررسی‌های تخصصی بیشتری روی این آثار در موزه ملی ولز در شهر کاردیف انجام شود.
کارشناسان امیدوارند با مطالعه این اشیا، روش ساخت سنجاق‌ها، نوع فلزات به‌کاررفته در تولید آن‌ها و منشأ مواد اولیه مورد استفاده را مشخص کنند.
انتظار می‌رود پس از تکمیل بررسی‌ها، این آثار برای نمایش عمومی به منطقه شمال شرقی ولز بازگردانده شوند.
