کد خبر: ۲۸۳۳۶۵
تاریخ انتشار: ۲۰ آبان ۱۳۹۸ - ۱۲:۳۰
حمل‌ونقل سبز مسأله جدی‌ای است که باید در دستورکار قرار بگیرد، موضوعی که نیازمند ورود دولت و وزارت ‏صنایع است چون متاسفانه گروه‌های قدرتمندی را داریم که منافع‌شان تشویق استفاده از خودروی شخصی ‏است؛ باندهای قدرتی که اجازه تغییر نمی‌دهند.
 آلودگی هوا مشکل عموم شهرهای در حال‌توسعه‌ای همچون دهلی، ویتنام، پکن، بانکوک و... است. شهرهایی ‏که توسعه‌شان مبتنی بر صنعتی‌شدن و حمل‌ونقل شخصی است. آلودگی هوا مسأله‌ای است که هرسال مطرح ‏می‌شود و شهرداری راهکارهایی برای آن ارایه می‌دهد، درحالی‌که راه برون‌رفت از این مشکل کار شهرداری ‏به تنهایی نیست؛ به‌خصوص در ایران که شهرداری قدرت زیادی ندارد و مسئولیتش تنها به ساخت‌وساز و ‏خدمات شهری محدود می‌شود و در حوزه مسکن، صنعت و بهداشت و درمان اختیاری ندارد. به همین‌منظور ‏الزام ورود استانداری و سایر نهادها احساس می‌شود.  

آلودگی هوا مشکلی است که هرسال به شکل حادتر تکرار می‌شود؛ مشکلی که نیازمند برنامه بلند‌مدت و ‏پایدار است که دولت‌ها و دستگاه‌ها صرف‌نظر از گرایش‌های سیاسی آن را دنبال می‌کنند. گرفتاری‌مان این است ‏که نمی‌توانیم برنامه بلندمدت داشته باشیم، چون با تغییر مدیریت‌ها و جناح‌های سیاسی همه‌چیز صفر ‏می‌شود. از آنجا که نمی‌توانیم برنامه بلندمدتی را دنبال کنیم مسائل شهری‌مان حل نشده و زخمی رها ‏می‌شود، اگرچه امیدواریم بتوانیم برای حل ‏مسائل اجماع کنیم و راه‌ درستی را در پیش بگیریم.   ‏

حمل‌ونقل سبز مسأله جدی‌ای است که باید در دستورکار قرار بگیرد، موضوعی که نیازمند ورود دولت و وزارت ‏صنایع است چون متاسفانه گروه‌های قدرتمندی را داریم که منافع‌شان تشویق استفاده از خودروی شخصی ‏است؛ باندهای قدرتی که اجازه تغییر نمی‌دهند. در تمهیدات جدید برای برون‌رفت از آلودگی هوا تخفیفات ‏‏٥٠درصدی در حمل‌ونقل عمومی در نظر گرفته شده که به شکل مقطعی بد نیست و می‌تواند مشوقی برای ‏شهروندان در استفاده از حمل‌ونقل عمومی باشد، اما مسأله اصلی این است که تمهیدات از این دست قدرت ‏پوشش همه شهر را ندارد چون بخشی از جمعیت تهران از حومه برای کسب‌وکار می‌آیند و شب‌ها به محل ‏زندگی‌شان برمی‌گردند و این درحالی است که هیچ‌فکری برای اتصال حمل‌ونقل عمومی به حومه نشده است، ‏اگرچه قطار هشتگرد  اخیرا اعلام شده که افتتاح می‌شود.

سال‌هاست تهران منطقه‌ شهری است و جزو کلانشهرهای مهم دنیا قرار گرفته، اما جای افسوس دارد که در ‏مورد زیرساخت‌های حمل‌ونقل شهری فکر اساسی نشده است. آلودگی هوا تنها مسأله تهران نیست و باید ‏حومه را هم در نظر گرفت. از آنجا که حمل‌ونقل عمومی قدرت پوشش حومه را ندارد شهروندان این مناطق ‏با خودرو‌های شخصی‌ اغلب فرسوده با رانندگی‌های بد وارد تهران می‌شوند و هنوز فکری برای این موضوع ‏نشده است. باید این واقعیت را قبول کرد ساختار فعلی شهرداری قدیمی است و نیازمند ساختار جدید شهرداری‌ برای ‏کلانشهر تهران هستیم.  ‏

وقتی صحبت به راه‌حل‌ها و راهکارهای آلودگی هوا می‌رسد، بحث قدیمی تمرکززدایی از تهران به میان می‌آید؛ ‏بحثی که از دهه ٥٠ مطرح شده است. واقعیت این است یکی از راهکارهای کاهش آلودگی هوا تمرکززدایی ‏است و به واسطه آن باید مشاغل و صنایع تهران را ترک کنند، ولی هیچ اراده‌ای برای این اتفاق نیست و ‏متاسفانه نه‌تنها کاری در این زمینه انجام نمی‌شود، بلکه در منطقه ٢٢ شاهد رواج ساخت‌وسازها هستیم. ‏ساختمان‌سازی‌هایی که بی‌شک پیامدهایی برای تهران دارند. استفاده از خودروی شخصی یکی از دلایل ‏آلودگی هوا است و باید قبول کنیم محدود کردن استفاده از خودروی شخصی و داشتن برنامه شهری جدید ‏محله‌محور می‌تواند راهکار مناسبی باشد. در این راستا باید گزینه‌های انتخابی شهروندان را افزایش بدهیم ‏چون کنشگر عاقل است و همیشه راحت‌ترین راه را انتخاب می‌کند، بنابراین خطوط مترو باید به مکان‌هایی ‏با شرایط پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری یا نزدیک به اتوبوس‌های شهری باشد تا شهروندان رغبت استفاده از ‏وسایل حمل‌ونقل عمومی را داشته باشند. مسأله دیگر نوسازی تجهیزات است، مسأله‌ای که فراموش شده ‏است. بخشی از بافت تهران فرسوده است و این درحالی است که موتورخانه‌ها قدیمی شده‌اند و اصلا کسی ‏در مورد آنها حرفی نمی‌زند. متاسفانه کمتر کسی را دیدم که این شهر برایش مهم باشد. ‏

حسین ایمانی‌جرجامی جامعه‌شناس شهری

 

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین عناوین