چون آمریکا قابل اعتماد نیست، مذاکره نکنیم؟
قطع نظر از باندهای سیاسی که برای رسیدن به قدرت مرتکب مخالفت با سیاستهای جاری کشور میشوند، عدهای از مردم درباره قابل اعتماد بودن طرف آمریکایی تفاهمنامه سؤالات و ابهاماتی دارند. به این سؤالها باید پاسخ داد و ابهامات را باید برطرف کرد.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی تدبیر و امید، روزنامه جمهوری اسلامی با این مقدمه نوشت: این دسته از مردم فکر میکنند مذاکره را فقط باید با طرفی که قابل اعتماد است انجام داد، زیرا وقتی طرف قابل اعتماد نباشد نمیتوان روی وعدههایش حساب کرد و به نتیجهبخش بودن مذاکره و تفاهم و توافق اطمینان داشت.
در این بنای مرکب از مقدمه و نتیجهگیری، در صحت مقدمه هیچ تردیدی وجود ندارد و نمیتوان منکر غیرقابل اعتماد بودن طرف آمریکایی شد ولی نتیجه این مقدمه صحیح این نیست که مذاکره صورت نگیرد. کسانی که چنین نتیجهای را از آن مقدمه کاملاً صحیح استخراج میکنند تصورشان از مذاکره این است که طرف باید موجودی صادق و درستکار باشد و هرگز مرتکب خلاف نشود.
مشکل اصلی در همین تصور است، زیرا مذاکره نه فقط در جنگ بلکه در تمام امور و شئون اعم از بینالمللی و داخلی و حتی در ابعاد کوچک محلی و فردی، دربرگیرنده طرفهای قابل اعتماد و غیرقابل اعتماد است.
علت این است که اصولاً مذاکره برای رفع خصومت، جلوگیری از وارد شدن خسارت بیشتر و برقراری صلح و آرامش است. این امور را نمیتوان فقط در وجود طرفهای قابل اعتماد جستجو کرد و یافت بلکه بنای انسانها در تمام جوامع بر این است که برای رسیدن به مطالبات خود در هر حال تلاش میکنند و هرگز به خاطر غیرقابل اعتماد بودن طرف مقابل از تلاش مسالمتآمیز برای وصول مطالبات خود باز نمیایستند.
در تاریخ معاصر نمونههای زیادی برای این مدعا وجود دارد ولی روشنترین و مستندترین مورد را ما مسلمانها در انعقاد پیمانهای پیامبر اسلام با کفار و مشرکین سراغ داریم. مشرکین مکه همانهایی بودند که قصد به قتل رساندن پیامبر را داشتند و آن حضرت برای حفاظت از جان خود، مخفیانه از مکه خارج شدند و به مدینه هجرت کردند. جعفربنابیطالب و جمعی از مسلمانان صدر اسلام نیز برای مصون ماندن از تعرض مشرکین مکه به حبشه پناه بردند و عدهای از مسلمانان نیز به دست همین مشرکین در مکه و در جنگهایی که آنها بر پیامبر اکرم تحمیل کردند به شهادت رسیدند و در عین حال آن حضرت از مذاکره و انعقاد پیمان با آنها استقبال کردند.
آنچه در شرایط کنونی مهم است این است که ما به جای اعتراض به تصمیم مسئولین سیاسی کشور، تمام توان خود را برای تقویت دو ستون از ستونهایی که اقتدار کشور بر آنها تکیه دارد بکار ببندیم تا بتوانیم در جریان مذاکره مطالباتمان را بطور کامل به دست بیاوریم.
یک ستون، تقویت قدرت دفاعی است که از فرصت آتشبس و مذاکرات باید برای انجام آن استفاده شود. ما با همین قدرت دفاعی بود که توانستیم نقشه شوم مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی برای براندازی نظام جمهوری اسلامی و تجزیه ایران را نقش بر آب کنیم. بنابراین، هیچ چیز نباید مانع تقویت قدرت دفاعی کشور شود.
ستون دیگر، وحدت کلمه و انسجام است که برای دشمن از اهمیت زیادی برخوردار است. میدانیم و میدانند که در بخشی از جنگ ترکیبی، آمریکا و رژیم صهیونیستی در نظر داشتند با کنار زدن مردم از صحنه، عناصر وابسته به خود را وارد عمل کنند و از آنها به مثابه پیادهنظام برای تکمیل اقدامات نظامی خود استفاده نمایند. رسیدن به این هدف فقط از طریق ایجاد تفرقه میان مردم میسر بود که خوشبختانه هوشیاری مردم مانع تحقق آن شد.
این روزها بار دیگر دشمنان به اختلاف بر سر تفاهمنامه چشم دوختهاند و تلاش میکنند از این طریق وحدت کلمه را از ما بگیرند و توطئه خود را عملی کنند. مخالفت رژیم صهیونیستی با تفاهمنامه، کارشکنی لابی صهیونیستی در آمریکا علیه آن و ضدیت افراطیون سنا و کنگره آمریکا با پایان جنگ، روشنترین نشانههای اهمیت و حساسیت وحدت کلمه و انسجام ما در این مقطع تاریخی است.
دشمن غیرقابل اعتماد را از طریق تقویت وحدت و انسجام و قدرت دفاعی است که میتوان از هوس تجاوز دور کرد. تقویت این دو ستون بازدارنده اکنون مهمترین وظیفه هر ایرانی است.
