چه کسانی عراقچی و قالیباف را سازشکار میخوانند؟
رهبری حجت را تمام کردهاند و رئیس جمهور نیز این تفاهمنامه را با رئیس دولت آمریکا امضا کرده است. بیگمان نتانیاهو و قصابان تلآویو در لبنان دارند کارشکنی میکنند زیرا شکست خورده و تفاهم و صلح هم زیانهای سخت به آنها وارد میکند. آیا کسانی میخواهند در داخل کشور با آن جنایتکار همسو باشند؟ حرف دیگری نیست.
به گزارش شبکه اطلاع رسانی تدبیر و امید، روزنامه اطلاعات نوشت: آتش بس مقدمه تفاهم، تفاهم مقدمه مذاکرات و مذاکره مقدمه آرامش و مصالحه در منطقه است. صلحی که امروز بزرگترین دشمن آن رزیم صهیونیستی است و از هیچ خباثت و کارشکنی برای شکستن و نابود کردن آرامش و مودت در خاورمیانه کوتاهی نمیکند. اربابان تل آویو بر تل اجساد و زخم خوردگان و ویرانهها حکومت میکنند و نقطه ضعف بزرگ آنها صلح است. آرامش است. توسعه و پیشرفت است. بهبود زندگی و افزایش گاهی نسبت به اساطیر و خرافاتی است که بر ویرانسرای جنایاتشان بنا کردهاند.
در تفاهم نامه اخیر به تازگی راهی باز شده تا شاید به جای جنگ و تخریب و خونریزی، راه دیگری هم گشوده یا حداقل امتحان شود. نمیگویم و نباید به قول خواجه حافظ به رقص آییم و ادعا کنیم:
جنگِ هفتاد و دو ملت همه را عذر بِنه
چون ندیدند حقیقت، رهِ افسانه زدند
شُکرِ ایزد که «میانِ من و او صلح افتاد»
صوفیان، رقصکنان، ساغرِ شکرانه زدند
خیر! ما آزمودهایم در این میدان بخت خویش. اما باید ببینیم و بدانیم نیز افق و آرمانهای و مصالح ملت خویش. خوشبختانه راه گشوده است و خرد بر رهبری و مدیران عالی چیره. دوران مدعیان زهدفروشی هم با این جنگ حماسی تمام شده است. به فرمایش خواجه:
نوبه زهدفروشانِ گرانجان بگذشت
وقتِ رندی و طرب کردنِ رندان پیداست
بنابراین باید تکلیف را با چند مسئله به روشنی گفت و بیان کرد. سالها مملکت با استخوان لای زخم ماندن معطل شد و اینک پس از جنگ مهیب با بزرگترین دشمنان جهان معاصر، ایران گرامی و سربلند و پیروز میتواند و میباید با قدرت و اعتماد به نفس، افق روشن آینده را پیش روی مردم و حکومت و حتی منطقه ترسیم کند.
در پیام اخیر رهبری درباره مذاکرات با ایالات متحده آمریکا اعتماد و وثوق خاصی نسبت به رئیس جمهور مسعود پزشکیان ابراز شده است. این سرمایه بزرگی است و رئیس دولت باید به عنوان شخص دوم مملکت که مستقیماً با آرای مردم برگزیده شده و حافظ منافع ملت است، باید اعتبار دولت را بدان بازگرداند و از تعدد دستگاهها و موازی کاریها بکاهد و مداخل شوراها و مدعیان بی وجه و مداخلهگران را قطع و به خزانه بازگرداند و از دخالت غیرقانونی در هر سطحی جلوگیری کند.
رئیس جمهور و تیم اقتصادی وی، قبلاً با شجاعت کاری بزرگ انجام داد. در سال ۱۴۰۴ یک رانت بزرگ تاریخی را حذف کرد. دلارهایی که با دشواری و بدبختی به چنگ دولت میرسید، طی چند دهه، از طریق دستورات دولتمندانی که میدانیم! در اختیار تعدادی اندک قرار میگرفت تا مثلاً کالا وارد کنند. اگر بخواهید سرنوشت این دلارها را بدانید، یک فقره پروندهی چای دبش برای عبرت کافی است.
دولت پزشکیان ظاهراً به تازگی در مسیر محدود کردن پرداخت وامهای کلان و بیضابطه نیز گام برداشته است. اگر بخواهید سرنوشت این نوع وامها را بدانید، داستان نجات ۳۵ هزار میلیارد تومانی مؤسسات اعتباری از جیب مردم و اَبَرفاجعه بانک آینده شگفتآور است! وضع کشور حالا به دلیل جنگ به یک نقطه بسیار بحرانی نزدیک میشود. البته ملت ایران تابآوری داشته و دارد. اما تابآوری در برابر دشمنان نه دزدی و بی عدالتی!
مردم باید بدانند که تورم عجیب و غریب ما امروز نه فقط به دلیل تحریم و جنگ، بلکه به دلیل خلق نقدینگی بهوسیله بانک مرکزی، ناترازی بانکها و پرداخت وامهای کلان به دوستان و نورچشمیها در همین مؤسسات و بانکهایی مثل آینده رخ داده است.
بحث از صلح و تفاهم بود. اما چرا وارد در این مبحث شدم؟ چون پاشنه آشیل مشکلات و نارضایتیهای مردم در طول دهههای اخیر همین بوده و در دوران جدید و با توجه به حساسیتی که پس از جنگ ۴۰ روزه در ایران و منطقه به وجود آمده، هیچ غفلتی پذیرفتنی نیست. نمیتوان کشور و مردم را اسیر اقلیتی رانت خوار کرد که با تحریم کاسبی میکنند و با دلارهای نفتی ملت مظلوم ایران در جزایر کارائیب و مالدیو و اطراف پاناما قصرهای افسانهای میخرند. نمیتوان شعارهای دینی و علوی داد و مانند اشراف اموی رفتار کرد.
میتوان از جنگ کاسبی کرد و جان و مال مردم را برای افزایش قیمت ملک و دلار و سکه تباه کرد. وقت صلح است و پیشرفت و عمل به وعدههای اصلی؛ یعنی ساختن یک جامعه برخوردار و پیشرفته، قدرتمند، دانش بنیان و صاحب ثروت و شوکت...
اما مخالفان مذاکره و تفاهم دو دستهاند. داخلی و خارجی. سردسته خارجیها رژیم صهیونی است که به محض برقراری صلح و آرامش در منطقه و افزایش قدرت و هژمونی وطن گرامی ایران، توجیه نظامی و اعتبار سیاسی خود را از دست خواهد داد. میبینیم که از هیچ فرصتی هم برای برهم زدن تفاهم خودداری نکرده و جنگ افروزی در لبنان و دیگر نقاط خاورمیانه را عادت و روش کار قرار داده است.
رژیم و عاملان به زودی میفهمن که درس بزرگ برای صهیونیستها نزدیک است و آن انزوا و بیآبرویی تاریخی است که از عدم و نابودی بدتر است. مقاومت و پیروزی تاریخی ایرانیان در جنگها اخیر گواه و پشتوانه این مدعاست.
اما دومین گروه مخالفانِ توافق که حتی با صلح هم مخالفند، برخی تندروهای داخلی هستند. اینها هم یک گروه نیستند. برخی را میشناسیم که منافعی دارند و برخی نیز رقبای دولت بوده و هنوز امیدوارند با انسداد و توجیهاتی نظیر سازشکاری مقامات در رأس کار و تبلیغات کاذب همچون اختلاف نظر رئیس جمهور با مقام معظم رهبری و...، دولت را به زیر آورند و خلاصه در این مسیر هنوز استوار و «پایدار» هستند.
اما گروه دیگر اکثریتی از ملت نجیب و شریف و گرامی هستند. که در طول جنگ و پس از آن، با شور و حرارت به خیابانها آمدند و همانند هیئتهای دینی و ملی و مذهبی، سربازان و افسران و رزم آوران میهن را دلگرم کردند. آنان بیدریغ دولت و نیروهای انتظامی و از همه مهمتر ملت و ساکنان شهرها و بلاد و روستاها را به وحدت و انسجام فراخواندند. بخشی از این عزیزان اخیرا در سازماندهی همان تندروان، متأسفانه زیر پلاکاردهایی برعلیه سیاست دولت و شورای امنیت ملی قرار میگیرند و گویی اقلیت مذکور میخواهد از ملت شریف و جانهای آزاده سوءاستفاده کند!
شخصیتهای سیاسی را رمی و رجم میکنند، دولت و وزیر خارجه و رئیس مجلس را سازشکار میخوانند و...، دور باد از ملت آگاه ایران که چنین دامهای ساده انگارانه را به سرنوشت کشور پیوند زند!
رهبری حجت را تمام کردهاند و رئیس جمهور نیز این تفاهمنامه را با رئیس دولت آمریکا امضا کرده است. بیگمان نتانیاهو و قصابان تلآویو در لبنان دارند کارشکنی میکنند زیرا شکست خورده و تفاهم و صلح هم زیانهای سخت به آنها وارد میکند. آیا کسانی میخواهند در داخل کشور با آن جنایتکار همسو باشند؟ حرف دیگری نیست.
علامه بیدل دهلوی در تقدیر صلح گوید:
زین تفنگ و تیر پرخاشی که دارد جهل خلق
نیست ممکن تا نیارد در میان شمشیر صلح
دوش از پیر خرد جستم طریق عافیت
گفت ای غافل به هر تقدیر با تقدیر صلح
