آزمون مدعیان ولایتمداری در شرایط کنونی کشور

اظهارات و رهنمودهای رهبری نظام چه جایگاهی در شرایط کنونی کشور دارد؟ بدیهی است که برخی از این رهنمودها خطاب به مقامات اجرایی و مسئولان کشوری است که به طور طبیعی باید اجرایی شود. هر کس هم که نمی‌تواند یا نمی‌خواهد چنین کند، می‌تواند یا می‌باید خود را از مسند مسئولیت کنار بکشد. طبیعی است که برای اجرای این موارد نیز سازوکارهای مشخصی وجود دارد که در این یادداشت مورد بحث ما نیست. آنچه مورد توجه است، مربوط به افراد و نیروهایی است که در عرصه سیاسی و حتی اجرایی حضور دارند و در عین حال نه کنار می‌روند و نه به این رهنمودها ملتزم می‌مانند. آنها نیروهایی هستند که می‌کوشند خود را در زیر پرچم ولایتمداری پنهان کنند و از آنجا به سایر نیروها حمله کنند و خود را مطیع دستورات و رهنمودهای معظم‌له معرفی کنند، و دیگران را به صف مخالفان و معارضان سوق دهند. سخنان اخیر مقام معظم رهبری در دیدار خبرگان رهبری فصل‌الخطابی بود برای سنجش میزان صداقت این جماعت که آیا در ادعای پایبندی خود به ولایت صادق هستند یا خیر؟ و اگرنه تا چه حد در مسیر خلاف این رهنمودها گام برمی‌دارند؟

اولین نکته این رهنمودها نفی کارهای موازی با دولت است. آنان که همه توان خود را صرف انجام فعالیت‌هایی موازی با دولت می‌کنند، نه تنها مرتکب امر خلاف قانون می‌شوند و بودجه کشور را تلف می‌کنند، بلکه به صراحت سخنان ایشان، این کار آنان زیانبار است. اگر چنین فعالیت‌هایی در واقعیت وجود نمی‌داشت، دلیلی بر بیان آن از طرف مقام معظم رهبری نبود. نفی این مسأله بویژه با ارجاع ایشان به تجربه گذشته، مسأله بسیار مهمی است که باید نیروهای مدعی ولایتمداری آن را آویزه گوش کنند. نکته بسیار مهم دیگر، کوشش برای برائت از مسئولیت‌پذیری در برابر وضعیت موجود است. وضعیت موجود نه تنها متأثر از عملکرد مجموعه نیروهای درون حکومت است، بلکه به نوعی متأثر از نیروهای سیاسی غیر حاضر در مدیریت‌های حکومتی نیز است. هرچند هرکدام به تناسبی. ولی مهمتر از همه اینکه این وضعیت محصول گذشته تاریخی ما نیز است. شاید لازم باشد در یک زمان به داوری و قضاوت تاریخی نشست ولی این کار اکنون پاسخگو نیست. اکنون زمان حل مشکلات و داشتن نگاه به آینده است. اگر دوستان ولایتمدار همین توصیه ایشان را آویزه گوش خود کنند، بسیاری از مسائل حل خواهد شد. نکته سوم مورد تأکید ایشان، پرهیز از دعوا کردن است. اگر مواضع این بخش از اصولگرایان را نسبت به دولت رصد کنیم، چه چیزی جز دعوا و منازعه بر آن می‌توان نامید؟ از شعارهای تهدیدآمیز در قم تا اتهامات عجیب و غریب در مجلس و رسانه‌هایشان، همه و همه نه فقط در قالب دعوا، بلکه در قالب ستیز و دشمنی باید فهمیده شوند.

نکته چهارم در ضرورت امیدوار کردن مردم نسبت به آینده و پرهیز از کاشتن بذر یأس و ناامیدی نسبت به آینده است. آیا کسی هست که یک مرور کوتاه بر کارنامه تندروهای اصولگرا بنماید، و مطالب آنان را جز در قالب ناامید کردن مردم و کاشتن تخم کینه و نفرت تحلیل کند؟

هیچ نیروی سیاسی نسبت به یک نیروی بیگانه و خارجی نیز تا این حد بی‌پروا و غیر مسئولانه سخن نمی‌گوید که این جماعت در برابر دولت سخن می‌گویند. نکته بعدی در توصیف جنگ رسانه‌ای علیه کشور است. این مسأله بسیار مهم است که رسانه‌های فرامرزی به طور کامل همسو با رسانه‌های منتقد داخلی دولت، در این جنگ رسانه‌ای شرکت کرده‌اند. مسأله این نیست که انتظار داشته باشیم این رسانه‌ها به مقابله با جنگ رسانه‌ای بیگانگان علیه کشور و دولت بروند، فعلاً باید بکوشیم که آنان هیزم‌بیار آتش این معرکه و جنگ نباشند! اگر بتوان آنها را در این جنگ از همسویی با رسانه‌های عربستان و اسرائیل و امریکا منع کرد، اقدام مؤثری شده است.

اگر همین چند نکته و فراز سخنان ایشان را آویزه گوش قرار دهیم، خیلی از مشکلات حل خواهد شد. این فرازها و نکات و تذکرات برآمده از وضعیتی است که در جامعه وجود دارد. به علاوه مهم نیست که عده‌ای این رفتار را علیه دولت پیشه کرده‌اند، این امر چندان غیر طبیعی نیست، آنچه  باعث تأسف است این که این جماعت در عین حال که خود را متعهد به ولایت فقیه می‌دانند و حتی دیگران را به آن فرا می‌خوانند، در عمل کمتر از هر کس دیگری به این توصیه‌ها پای‌بندی نشان می‌دهند. فراموش نکنیم که این نکات یک بسته جامع است و تقریباً همه راه‌ها را برای توجیه اقدامات خصمانه علیه دولت بسته و بعید است که کسی بتواند مفری از آن پیدا کند. روزهای آینده بهترین زمان برای ارزیابی میزان التزام این مدعیان ولایتمداری به ادعاهایشان است. امیدواریم که آنها را آویزه گوش قرار دهند و به بهبود فضای عمومی کمک کنند.

منبع:روزنامه ایران