با خط کش "ریو" به استقبال رشد و پیشرفت برویم

روزنامه اطلاعات در یادداشتی به قلم علي قراخانلو نوشت:

المپيك2016 ريو به پايان رسيد. سهم ورزش ما از اين سفره گسترده كسب 8 مدال با حضور 64 ورزشكار و ايستادن در رده بيست و پنجم بود.

نتايج كاروان ورزشي ما در ريو نسبت به المپيك قبلي يعني لندن قابل قبول نبوده و نه تنها پيشرفت نداشته‌ايم بلكه از نظر آمار و تعداد ورزشكار نتوانسته‌ايم موفق عمل كنيم. كاروان كشور ما در المپيك لندن با 54 ورزشكار موفق به دريافت 4طلا، 6نقره و 4 برنز شد.

متأسفانه پس از گذشت4 سال نتوانستيم جايگاه قبلي خود را حفظ كنيم و اين همان حركت سينوسي است كه سالها بر نتايج ورزشي ما حاكم است. پايان هر المپيك، آغاز يك بررسي و يك برنامه‌ريزي جديد است. المپيك ريو هم براي ورزش ما با كسب 8 مدال و ايستادن در رده بيست و پنجم به پايان رسيد. با نگاهي به ادوار گذشته به اين نتيجه مي‌رسيم كه ورزش ما بر مدار يك حركت صحيح و اصولي حركت نمي‌كند و مادامي كه حركت و مديريت ورزشي ما چه در سطوح بالا، وزارت ورزش، كميته ملي المپيك و فدراسيون‌هاي ورزشي براساس سليقه، ديدگاه و تفكرات شخصي اداره شود نمي‌توان به پايان كار خوشبين بود.

ورزش ما چه در گذشته و چه در حال نتايج خود را مرهون اتفاق، شانس، قرعه خوب و... دانسته و كمتر فرد يا مديري آمده است بگويد:ما در نقطه «الف» ايستاده‌ايم و در المپيك ريو يا... بايد به نقطه «ب» برسيم. منكر نقش اتفاق، شانس و قرعه مناسب نيستيم اما همگان مي‌دانند كه ميداني به نام المپيك جايگاه بهترين‌ها و نخبه‌هاي ورزشي هر كشور است و نبايد به اميد اتفاق و... نشست.

حال بايد فدراسيون‌ها را به نقد و بررسي كشيد كه كداميك از آنها موفق عمل كرده‌اند فدراسيوني كه بيش از 10 سال توسط فرد يا گروهي اداره مي‌شود ديگر نمي‌تواند منكر كمبود زمان و نبود امكانات را بهانه كند. آيا عملكرد ضعيف‌تري نسبت به المپيك لندن داشتيم؟ آيا حريفان ما بيشتر كار كرده‌اند؟ ملاك و معيار تغيير و تشويق چيست؟

شوكي كه ريو به تكواندو ما وارد كرد بايد سبب بيداري آن شود، بايد نشست و به دور از هرگونه حب و بغض نتايج را بررسي كرد.

متأسفانه سالهاست كه در صحنه ورزش مي‌بريم «اتفاقي» است و مي‌بازيم مي‌گوييم اتفاقي بود!

نتايج المپيك ريو بهترين معيار براي ميزان رشد و پيشرفت ورزش قهرماني هر كشور است. 4 سال يك فرصت طلايي است براي آنانكه «برنامه» و «استراتژي» دارند نه اينكه منتظر اتفاق و... نشسته‌اند. در ريو برخي ورزشكاراني كه به آنان اميد بسته بوديم، به جايي نرسيدند، مثل چهره‌هاي كشتي فرنگي و تكواندو اما مدال كيميا عليزاده همه ما را به وجد آورد چرا كه پيش از اعزام كمتر كسي براي اين جوان بي‌ادعا و بانوي سخت كوش سكويي را در نظر گرفته بود.

مادامي كه ورزش ما بر «دانش» و «دانايي»، برنامه‌ريزي و آينده‌ نگري استوار نباشد، همين چرخه فراز و فرود تكرار خواهد شد. نه نتايج المپيك لندن اميدواركننده بود و نه نتايج المپيك ريو نگران‌كننده، چرا كه هيچكدام مطابق برنامه و پيش‌بيني شده نبود. براي رسيدن به موفقيت در المپيك نياز به اختراع و كشف جديدي نداريم. با نگاهي به روند پيشرفت كشورهاي در حال توسعه و صاحب نام به اين مهم مي‌رسيم كه بايد كار استعداديابي صحيح، آموزش دقيق و با ايجاد فضاي مناسب ورزشكاران خود را براي كارزار المپيك از هر نظر آماده كنيم، نه اينكه فشار رواني كاروان براي كسب مدال روي چند ورزشكار باشد. ورزش قهرماني و كسب مدال نيازمند برنامه‌ريزي و سرمايه‌گذاري مناسب است و نبايد اين خواست را متوجه همه فدراسيونهاي ورزشي كرد. چه اصراري است كه ورزشكار ما در دووميداني، شنا و... وارد عرصه‌اي شوند كه جولانگاه آنها نيست؟

4 سال ديگر المپيك در يك كشور آسيايي به نام ژاپن برگزار خواهد شد. بايد با يك بررسي همه‌جانبه فدراسيون‌هاي موفق، مربيان كاربلد، ورزشكاران نخبه را شناسايي كنيم و از امروز به فكر حضور موفق در توكيو باشيم و براي يك بار هم كه شده آدرس و نشاني درست را با كمترين درصد خطا به مردم نشان دهيم. نكته ديگر در عرصه ورزش جهاني داشتن يك ديپلماسي قوي و كارآمد است. افرادي كه كرسي‌هاي بين‌المللي را اشغال مي‌كنند بايد بتوانند مدافع حق و حقوق ورزشكاران كشورمان باشند متأسفانه در عرصه بين‌المللي ورزش و حضور نمايندگان ايراني در مجامع بين‌المللي بيشتر جنبه شخصي و حفظ موقعيت فردي دارد. در رشته كشتي اين حق مسلم ماست كه در فدراسيون جهاني نماينده قوي، كاربلد، مسلط به زبان انگليسي و آشنا به قوانين بين‌المللي داشته باشيم. ورزش ما در ريو هم اين خلاء را احساس كرد. براي رسيدن به موفقيت بايد همه عوامل را به كار گرفت.