تدلیس

از آن جهت نمی توان این فیلم را مستند نامید که فاقد ابتدایی ترین ویژگی های استاندارد یک مستند سیاسی است، بیشتر شبیه کلاژی آماتوری از تصاویر آرشیوی می ماند که با روایتی ضعیف بهم پیوند خورده است، نه تقویم زمانی برآن حاکم است ونه ارتباط منسجم محتوایی دارد.