آیت الله محقق داماد

پیرو نامه اینجانب مورخ ۲۰ مارس ۲۰۲۶ به حضور آن مقام عالی، درمورد حملات متجاوزانه به ایران و با ابراز امتنان از بذل عنایت آن عالی‌جناب، لازم دانستم بار دیگر مراتب سپاس خود را از موضع حق‌طلبانه جنابعالی در نفی خشونت ابراز نمایم. ایستادگی شجاعانه شما در برابر طبل‌نوازان جنگ، بار دیگر تضاد میان «معنویت اصیل» و «سیاستِ آلوده» را آشکار کرد.

نگارنده‌ که در تاریخ نگارش این سطور، دهه هشتاد عمرش را طی می‌کند، به خاطر دارد که طلبه جوانی بود و به علت رفت و آمد معظم له در منزل استادش از نزدیک با او آشنا بود. یکی از استوانه‌های تقوا و فقاهت (مرحوم حاج آقا مرتضی حائری یزدی) در باره ایشان شنید که می‌‌گوید: «آقا موسی، علّامه است». این تعبیر در آن روز (نه امروز) برای نگارنده چنان اعجاب آور بود که هرگز فراموش نمی‌کند.‌