مخاطبان تلویزیون

ما آدم‌هایی بودیم که در این مملکت به تماشای آثار کمدی ارزشمند آبرومند (هر چند اندک) می‌نشستیم؛ به اجاره‌نشین‌ها، مارمولک، لیلی با من است، فخر می‌فروختیم، الان فیلم‌ها و برنامه‌های کمدی می‌بینیم که متعجبم چطور فروش دارند! به‌شخصه این فیلم‌ها را نگاه نمی‌کنم اما از سر کنجکاوی یکی، دو مورد را نگاه کردم حتی لبخند به لبم نیامد و وقتی با دوستان منتقد صحبت کردم، گفتند تو با طبع و نگاه سختگیرانه نمی‌توانی این فیلم‌ها را ببینی ولی مخاطب امروز از بس این آثار را دیده ذائقه‌اش به کل خراب شده حتی با دیدن این فیلم‌ها دچار شعف می‌شود و می‌خندد و به خاطر همین این نوع کمدی‌های مبتذل با استقبال زیاد مواجه می‌شوند. 

بر اساس همین اعداد و ارقام اعلامی صداوسیما یعنی ۳۰ درصد مردم حتی این گردش ۱۵ دقیقه‌ای را هم در تلویزیون نمی‌کنند، یعنی اگر جمعیت ایران را همان عدد بیش از ۸۶ میلیون (آمار پایان سال ۱۴۰۳) و جمعیت صفر تا ۴ سال را هم از محاسبه‌مان خارج کنیم (بنابر مقررات آفکام) چیزی بیش از ۲۵ میلیون نفر در ایران حتی ۱۵ دقیقه هم تلویزیون تماشا نمی‌کنند، حتی اگر فقط جمعیت بالای ۱۲ سال را هم محاسبه کنیم - بنابر آخرین معیار‌های مرکز تحقیقات سازمان - چیزی بیش از ۲۰ میلیون نفر پای تولیدات تلویزیون نمی‌نشینند.

«با افزایش میزان تولید در رسانه بحث اشتغال‌زایی هنرمندان جامه عمل پوشیده است، چنان که بر اساس آمار بیش از 10 هزار نیرو اعم از تهیه کننده، کارگردان، نویسنده، بازیگر و... در پروژه‌های مختلف مشغول به کار هستند. برای رسیدن به چنین آماری از همان ابتدا مبحث پرداخت ها در دستور کار قرار گرفت و با مدیریت ان توانستیم پروژه های متعددی را در برنامه قرار دهیم.»