جامعه ایرانی

یکی از کلیدی‌ترین عواملی که به نظر من بسیار واجد اهمیت است و در تحلیل‌های روزمره معمولا از آن غفلت می‌شود، «دور شدن از دردسرسازی مستقیم علیه جامعه و مردم» است. طی یکی- دو سال اخیر، جامعه به این ادراک حسی رسیده که دولت، حکومت و ساختار سیاسی دیگر قصد مداخله   ندارد و سبک زندگی او را محترم می‌شمارد. این تغییر فضا، خود به‌ خود یک نوع «آشتی پنهان» میان جامعه و حکومت پدید آورده است؛ توافقی نانوشته که آرامش نسبی را به مناسبات روزمره تزریق می‌کند.

شاید به دلیل جذابیت هایی که این موضوع در افکار عمومی ممکن است داشته باشد بعضی از افراد علاقمند هستند این موضوع را در ایران خیلی بزرک نشان دهند