علیرضا خمسه: کارگردان نخواهم شد

علیرضا خمسه گفت: من کارگردان نیستم و نخواهم شد و کمدی را رها نمی‌کنم زیرا کمدین‌ها در همه‌ی جای دنیا شریف‌ هستند.

کد خبر: ۷۹۷۳

تاریخ: ۲۸ مهر ۱۳۹۲ - ۱۱:۴۵

این بازیگر 27 مهر ماه در آخرین روز سی‌امین جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران در بخش سمینار آموزشی درباره‌ی بازیگردانی در فیلم کوتاه، خودش را با عنوان روانشناس و کارشناس آموزش معرفی کرد و گفت: آن طور که تجربه نشان داده است‌،هیچ گریزی نیست که برای تحول و پیشرفت در جوامع باید از آموزش بهره گرفت، هر جامعه‌ای خلاء‌هایی دارد و ما ناچاریم برای جبران آن از روش‌های آموزشی استفاده کنیم.

این بازیگر تصریح کرد: در حال حاضر جامعه‌ی ایرانی بیشتر نیازمند انسان‌ها و فیلمسازان سالم است. شاید عمر من با سینمای جوان به اندازه‌ی دوره‌ی 30 سال باشد بنابراین فکرمی‌کنم بهداشت روانی در فیلم کوتاه بسیار مهم از تکنیک‌هایی است که فیلمسازان جوان درباره‌ی آن صحبت می‌کنند.

وی با بیان مظلوم واقع شدن بخش پژوهش در کشور گفت: متاسفانه در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم در هر ارگان و نهاد، آموزش و پژوهش مظلوم‌ترین بخش است و کمترین بودجه را به آن اختصاص می‌دهند و آن را جدی نمی‌گیرند و درباره‌ی سلامت روح و روان کمتر کار شده است.

خمسه اذعان داشت: اگر فیلمسازی هوشمند نباشد و درباره مسائل اجتماعی دیدگاهی نداشته باشد، فاقد اخلاق باشد و احساسات انسانی و طبع‌ بلندی نداشته باشد‌، آن سینما با بهترین تکنیک‌های بازی‌گردانی و تصویربرداری به جای نمی‌رسد.

خمسه ادامه داد: به عقیده من ساخت فیلم کوتاه نوعی پژوهش اجتماعی است و فیلمساز باید یک پژوهشگر اجتماعی باشد و بداند درچه جامعه‌ای زندگی می‌کند و این زندگی چه کاستی‌ها و کمبودهایی در جامعه دارد و چه ایده‌هایی در ذهن فیلمساز است که در ذهن مسئولان فرهنگی کشورما نیست و فیلمساز با ساخت فیلم کوتاه خود به آنها بگوید که شما چشمان خود را بسته‌اید.

وی با بیان اینکه هیچ گاه فیلم کوتاه نساخته است اظهار کرد: فکر می‌کنم برای یک فیلمساز مهم است که چه نوع فیلمی بسازد و مخاطبش چه کسی خواهد بود چون من در بسیاری از جشنواره‌ها به صورت داور حضور داشته‌ام همیشه با فقدان مخاطب روبرو بوده‌ام. جایگاه مخاطب هیچ‌گاه مشخص نیست.

خمسه با اشاره به جالب نبودن ساخت فیلم صرفا برای جشنواره،گفت: ساختن برای جشنواره حتی اگر جایزه‌ای هم برای آن فیلم دریافت کرده باشیم چندان ارزشمند نیست. با گذشت 30 سال از عمر جشنواره با نام‌های آشنایی در آن روبرو می‌شویم، نگاه این آدم‌ها این طور نبود که با ساخت یک فیلم روی فلان شخص را کم کنند یا برای نشان دادن تکنیک‌هایشان خودنمایی کنند بلکه حاصل نگرش و طبع بلندشان و دیدگاه انتقادی که به جامعه داشتند بود و این ارزشمند است.

این بازیگر با اشاره به اهداف جشنواره‌ها گفت: هر جشنواره هدفی دارد. بسیاری از جشنواره‌ها در کشور ما برگزار شد و در آن جوایزی هم داده شد و ما به عنوان منتقد در این جشنواره‌ها حضور داشتیم و کاستی‌های آن را بیان کردیم، به عقیده من هر جشنواره‌ای به خصوص جشنواره‌ی سینمای جوان و فیلم کوتاه باید حامل اندیشه‌های نو‌، جسارت‌ها و دیدگاه‌های تند و تیز باشد‌، به دلیل آنکه سینمای حرفه‌ای ما چنین وظیفه و رسالتی را دنبال نمی‌کند.

او ادامه داد:جشنواره‌ها باید به فیلمسازان جوانان اجازه بدهند تا اندیشه‌های نو را در قالب فیلم کوتاه مطرح کنند. ما جشنواره‌های بسیاری را به صورت فرمالیته برگزار می‌کردیم که حالت پر کردن آمارها را داشت و کمتر فیلمسازی اجازه مطرح کردن اندیشه‌هایی خارج از عرف را داشت. در جشنواره‌های اینچنینی باید از جسارت‌ها و کارهایی که تا کنون تجربه نکرده‌ایم، استفاده کنیم.

خمسه یادآور شد: این جشنواره را باید وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی‌، کارگزاران فرهنگی و سیاستمداران ما دنبال کنند تا ببینید در کشوری با جمعیت جوان چه پیامی وجود دارد. اگر تایید موقعیت و وضعیتی باشد که در حال حاضر هم هست‌، نیازی به جشنواره نداریم زیرا تلویزیون و جشنواره فیلم فجر در حال حاضر هم این کار را انجام می‌دهد.

این بازیگر ادامه داد: فیلمسازان جوان می‌توانند با فیلم‌هایی که می‌سازند تعریف تازه‌ای از جشنواره بدهند‌، جشنواره محلی برای انجام کارهایی است که تجربه نشده است. جشنواره محلی برای بروز احساساتی است که ابراز نشده است و این مسائل در فیلم کوتاه ارزشمند است.شما تکنیک‌های فیلمسازی را به مرور زمان یاد خواهید گرفت، اندیشه‌ی شما ارزشمند است و من برای اندیشه ارزش بیشتری تامل می‌شوم.

او خاطر نشان کرد: بخشی با نام حضور نیروی انسانی در مقابل دوربین قصه‌ها را هویت بخشی می‌کنند و استباط ما از آدمیت را هویت می‌بخشد. بنابراین به آن به صرف ابزار نگاه نکنید. با افرادی که در فیلم بازی می‌کنند خیلی ارتباط انسانی برقرار نمی‌کنیم اگر جزو فیلمسازانی هستید که به بازیگر با دید ابزاری نگاه می‌کنید، بیشترین لطمه را می‌خورید.