گوشهای جهانیان صدای اعتدال را شنیدند

روحانی در بخش دیگری از صحبت هایش به این نکته اشاره کرد که جریانات خشونت گرا و افراطی موجب از بین رفتن نهضت های دموکراتیک در خاورمیانه شده اند که ظاهرا مقصود ایشان بهار عربی بوده است.

کد خبر: ۶۴۹۷۱

تاریخ: ۰۷ مهر ۱۳۹۴ - ۱۱:۲۳

در ستون یادداشت روزنامه اعتماد روز سه شنبه به قلم صادق زیباکلام آمده است : صحبت های حسن روحانی در سازمان ملل و هفتادمین مجمع عمومی این سازمان بسیار سنجیده، منطقی و موازنه شده بود و ایشان جانب اعتدال و میانه روی را به خوبی نگه داشتند.

صحبت های حسن روحانی در سازمان ملل و هفتادمین مجمع عمومی این سازمان بسیار سنجیده، منطقی و موازنه شده بود و ایشان جانب اعتدال و میانه روی را به خوبی نگه داشتند.
بی تردید صحبت های ایشان با انتقاد شدید جریانات تندرو در ایران مواجه خواهد شد. آنها انتظار داشتند رییس جمهور نسبت به امریکا و غرب موضع سرسختانه تر و خصمانه تری بگیرد.

اما شاهد بودیم که حسن روحانی بسیار محتاط درمورد عربستان صحبت وسعی کردند درچارچوب ها و عرف بین المللی مسوولیت های عربستان را در مورد این فاجعه به این دولت گوشزد کنند. رییس جمهور در جای دیگری از نطقش به صلح و توسعه اشاره کرد و بدون توسعه صلح را دست نیافتنی توصیف کردند.

به عقیده من این بخش از صحبت های حسن روحانی به خود کشورهای در حال توسعه و کشورهای منطقه خاورمیانه اشاره دارد. با وجود همه محدودیت ها و مشکلاتی که این کشورها پیش روی خود دارند، می توانند با برنامه ریزی درست و دقیق ظرف یک یا دو دهه از مدار توسعه نیافتگی خارج شوند و به ثبات و صلح در منطقه دست پیدا کنند و این مهم را کشورهایی همچون برزیل، مالزی و آرژانتین و بسیاری از کشورهای دیگر به اثبات رسانده اند.

بی شک دستیابی به صلح بدون توسعه امکان پذیر نیست و این صحبتی است که شاید بسیاری از دیگر ملل جهان هم به خاورمیانه توصیه کنند.

اما این نکته قابل تامل است که بهار عربی را داعش و جریانات تندرو از بین نبردند بلکه مجموعه ای از ضعف های جامعه مدنی در جهان عرب و پنجه آهنین نظامیان بود که به بهار عربی و دموکراسی خواهی در جهان عرب اجازه نداد تا رشد کند و به بار بنشیند. از سوی دیگر برخی حکومت های منطقه هم در وضعیت امروز خاورمیانه مسوول هستند و با عملکرد نابجای خود باعث شدند تا بحران در خاورمیانه پیچیده تر و فرصت رشد گروه های تندرو و تروریست در منظقه فراهم شود.
به طور کلی صحبت های ایشان خوب و سنجیده بود، چیزی که روشن تر از همیشه نمایان می شود این است که باید با زبان اعتدال و در عرف های بین المللی با جهان سخن گفت تا گوش شنوایی برای آن پیدا شود و جهان را همراه خود کرد.